Wolne lekkie Łańcuchy Kappa i Lambda (FLC)

Wolne lekkie Łańcuchy Kappa i Lambda (FLC)

Wolne lekkie Łańcuchy Kappa i Lambda (FLC) – diagnostka laboratoryjna

Oznaczanie FLC, jak wskazują badania kliniczne, są bardzo ważne we wstępnej diagnostyce pacjentów z podejrzeniem gammapatii monoklonalnych, w rozpoznawaniu pierwotnej amyloidozy (AL amyloidozy), szpiczaka niewydzielającego (NSMM) oraz u pacjentów, u których nie wykryto tych schorzeń w badaniach tradycyjną metodą elektroforetyczną.

Oznaczenia wolnych lekkich łańcuchów spełniają również rolę wskaźnika prognostycznego rozwoju szpiczaka i gammapatii monoklonalnych.

Wykonujemy ilościową analizę:
– wolnych łańcuchów kappa w surowicy + wolnych łańcuchów lambda w surowicy oraz obliczamy stosunek kappa/lambda FLC, który jest uznanym wskaźnikiem obecności rozrostu monoklonalnego i cennym narzędziem do różnicowania chorób monoklonalnychi poliklonalnych.

Wartości graniczne stosunku kappa/lambda FLC mogą być obserwowane w zaburzeniach czynności nerek np. w przewlekłych chorobach nerek lub poliklonalnej odpowiedzi zapalnej.

Informacje diagnostyczne, jakie uzyskujemy oznaczając FLC:

1. Prawidłowe wyniki FLC + prawidłowy wskaznik lambda/kappa w surowicy + prawidłowe wyniki elekrtoforezy – gammapatia monoklonalna u pacjenta mało prawdopodobna.
2. Nieprawidłowy wynik wskaznika lambda/kappa – uzasadnia diagnozę w kierunku gammapatii monoklonalnej (wskazana dalsza diagnostyka).
3. Niskie stężenie kappa lub lambda lub obydwu łańcuchów – wskazują na supresję szpiku kostnego.
4. Podwyższone stężenie zarówno kappa jak i lambda z prawidłowym wskaźnikiem Kappa/Lambda – wskazuje na niewydolność nerek (zazwyczaj) lub nadprodukcje poliklonalnych FLC w stanach zapalnych.