NT-proBNP – Peptyd natriuretyczny

Znaczenie badania

Badanie NT-proBNP jest niezwykle istotne w:

• Diagnostyce niewydolności serca: pomaga potwierdzić lub wykluczyć niewydolność serca u pacjentów z objawami takimi jak: duszność, obrzęki i zmęczenie.
• Monitorowaniu leczenia: umożliwia ocenę skuteczności terapii niewydolności serca, pozwalając na dostosowanie leczenia w oparciu o poziomy NT-proBNP.
• Prognozowaniu: wysokie stężenia NT-proBNP mogą wskazywać na gorsze rokowanie i wyższe ryzyko powikłań sercowych.
• Ocenie ryzyka kardiologicznego: pomaga w ocenie ryzyka u pacjentów z chorobą wieńcową, zawałem serca lub nadciśnieniem tętniczym.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie NT-proBNP powinno być rozważone, gdy:

• pacjent ma objawy niewydolności serca, takie jak: duszność, obrzęki nóg, zmęczenie czy kaszel,
• u pacjentów z już zdiagnozowaną niewydolnością serca, aby monitorować przebieg choroby i skuteczność leczenia,
• w przypadkach podejrzenia innych schorzeń kardiologicznych, które mogą wpływać na funkcję serca,
• przy ocenie ryzyka kardiologicznego u pacjentów z chorobą wieńcową, po przebytym zawale serca czy z przewlekłym nadciśnieniem.

Jak przygotować się do badania?

• Badanie NT-proBNP polega na pobraniu próbki krwi z żyły łokciowej.
• Nie wymaga specjalnego przygotowania – nie trzeba być na czczo ani stosować specjalnej diety.
• 30 minut przed badaniem warto wypić szklankę wody.
• Należy poinformować personel w punkcie pobrań o przyjmowanych lekach, suplementach, preparatach ziołowych.

Odchylenie od wartości referencyjnych

Stężenie NT-proBNP we krwi różni się w zależności od wieku, płci oraz stanu zdrowia pacjenta. Wartości referencyjne zależą także od stosowanej metody badania, ale najczęściej przyjmuje się:

• Prawidłowe stężenie NT-proBNP: u osób poniżej 50 roku życia wynosi poniżej 125 pg/ml, a u osób powyżej 50 roku życia poniżej 450 pg/ml.
• Podwyższone stężenie NT-proBNP: może wskazywać na niewydolność serca, szczególnie, jeśli wynosi powyżej 450 pg/ml u osób młodszych i powyżej 900 pg/ml u osób starszych. Wzrasta także w zawale serca, nadciśnieniu tętniczym, zatorowości płucnej, przewlekłym sercu płucnym, nadczynności tarczycy, chorobach wątroby i nerek.

Odchylenia od wartości prawidłowych powinny być zawsze interpretowane przez lekarza w kontekście objawów klinicznych oraz innych badań diagnostycznych.