SCC (squamous cell carcinoma antygen) antygen raka płaskonabłonkowego

Znaczenie badania

Wzrost stężenia jest obserwowany w stadiach zaawansowanych raka, natomiast rzadko we wczesnych okresach choroby. Badanie poziomu SCC-Ag pozwala na:

• Diagnostykę nowotworów płaskonabłonkowych: podwyższone stężenie może wskazywać na obecność nowotworu.
• Monitorowanie skuteczności leczenia: spadek poziomu antygenu po terapii sugeruje jej efektywność.
• Wykrywanie nawrotów choroby: ponowny wzrost stężenia SCC-Ag po zakończonym leczeniu może sygnalizować nawrót nowotworu i często wyprzedza objawy o 2-5 miesięcy.

Kiedy warto wykonać badanie?

Badanie SCC-Ag zaleca się w następujących sytuacjach:

• Podejrzenie nowotworu płaskonabłonkowego: występowanie objawów sugerujących raka szyjki macicy, płuc, głowy i szyi oraz skóry.
• Monitorowanie leczenia onkologicznego: ocena skuteczności terapii oraz wczesne wykrywanie ewentualnych nawrotów.
• Kontrola po zakończonym leczeniu: regularne badania w celu monitorowania stanu zdrowia pacjenta.

Jak przygotować się do badania?

Aby uzyskać wiarygodne wyniki:

• Brak specjalnych przygotowań: nie jest wymagane bycie na czczo ani odstawienie leków.
• Unikanie infekcji i stanów zapalnych: choroby takie jak łuszczyca czy zapalenie płuc mogą wpływać na podwyższenie poziomu SCC-Ag.

Odchylenie od wartości referencyjnych

Norma stężenia SCC-Ag mieści się w zakresie 1,5 do 2,0 ng/ml.

Nieznacznie podwyższone stężenie SCC Ag spotyka się u niektórych pacjentów z chorobami płuc, nerek, niezłośliwymi guzami głowy i szyi.

Podwyższone stężenie SCC-Ag stwierdza się u znacznego odsetka chorych na płaskonabłonkowego raka szajki macicy ( czułość diagnostyczna wyników mieści się w granicach 28 – 73 % ), nowotwory złośliwe regionu głowy i szyi, płaskonabłonkowego raka płuca.

Wysokie stężenie SCC-Ag stwierdza się u niektórych chorych z łuszczycą

Warto pamiętać, że podwyższone stężenie SCC-Ag nie zawsze oznacza nowotwór. Interpretacja wyników powinna być przeprowadzona przez lekarza w kontekście pełnego obrazu klinicznego pacjenta.